Νόμος τοῦ προβεβηκότος σφάλματος
Πᾶν σφάλμα ἱκανῶς προβεβηκὸς ἀδιάκριτόν ἐστιν ἰδιώματος.
Ἐνίοτε σφάλμα τι τοσοῦτον χρόνον περιγίγνεται ὥστε ῥίζας βάλλειν. Οἱ χρῆσται εὑρίσκουσιν αὐτό, ἐθίζονται, εὔχρηστον νομίζουσιν. Τότε δὴ τὸ διορθοῦν βίαιόν τι γίγνεται.
Παράδειγμα ἀληθές, μετὰ τῆς προσηκούσης αἰδοῦς λεγόμενον· πρόγραμμα διοικητικὸν ὃ δι’ ἁμαρτίαν τὸ τῆς παραγγελίας προσχέδιον δὶς ἀπετίθετο. Οἱ δὲ ὑπάλληλοι ἐμεμαθήκεσαν τῷ δευτέρῳ ἀντιγράφῳ ὡς ἀρχείῳ χρῆσθαι. Ἐπεὶ δὲ διωρθώσαμεν, ἀθρόοι ἐκάλεσαν· «Ἀφείλετε τὸ ἀντίγραφον ἀσφαλείας».
Ἐντεῦθεν φύεται ἡ περίφημος φωνὴ ἣν πᾶς προγραμματιστὴς ἅπαξ γε τοῦ βίου φθέγγεται, τὸ γένειον ἐπαίρων καὶ πρὸς τὸν ὁρίζοντα βλέπων· «Οὐ σφάλμα ἐστίν, ἀλλ’ ἰδίωμα». Ἐπῳδὴ δ’ ἐστίν, ὥσπερ τὸ ἀβρακαδάβρα. Λύει μὲν οὐδέν, τὴν δ’ αἰσχύνην εἰς ἐμπορικὴν ῥητορείαν μεταβάλλει. Τὴν δ’ ἐμπορικὴν ῥητορείαν, ὡς ἴσμεν, οὐδεὶς διορθοῖ.