Νόμος τῶν δυοῖν προβλημάτων
Πρόβλημά τι ὁρῶντες ἔνιοι νομίζουσιν· «Λύσω αὐτὸ ταῖς κανονικαῖς ἐκφράσεσιν». Ἐνταῦθα ἤδη δύο ἐστὶ τὰ προβλήματα.
Αἱ κανονικαὶ ἐκφράσεις τύποι εἰσὶ πρὸς τὸ γράμματα ζητεῖν, δυνατώταται μέν, γεγραμμέναι δὲ γλώττῃ ἣ ἔοικεν αἰλούρῳ ἐπὶ τοῦ πληκτρολογίου βαδίσαντι. Χρήσιμοι δ’ εἰσί, φέρε εἰπεῖν, πρὸς τὸ σκοπεῖν εἰ ἡ τῆς ἐπιστολῆς διεύθυνσις ὀρθή ἐστιν. Τὸ δ’ ἀποτέλεσμα στίχος σημείων ὃν οὐδεὶς ἀνθρώπων δέκα λεπτοῖς ὕστερον ἀναγνῶναι δύναται, οὐδ’ αὐτὸς ὁ γράψας.
Τὸ μὲν πρῶτον πρόβλημα ἦν τὰς διευθύνσεις εὑρεῖν. Τὸ δὲ δεύτερον μαθεῖν διὰ τί ὁ τύπος τὸ «pippo@@.it» δέχεται, τὸν δὲ λογιστὴν ἀποβάλλει. Τὸ δὲ τρίτον, ἀεὶ γὰρ προσγίγνεταί τι, ὅτι ὁ μόνος συνεργὸς ὁ συνιεὶς αὐτὸν ἄλλο ἔργον μετῆλθεν.
Ἐγὼ δὲ αὐταῖς χρῶμαι μετὰ τῆς εὐλαβείας ᾗ ἐπῳδῇ τις χρῆται ἐν ὑπερῴῳ εὑρημένῃ. Λειτουργοῦσι μέν, ὁσάκις δ’ ἂν μεταβάλλω, δοκῶ βροντῆς πόρρωθεν ἀκούειν. Καὶ ὡς τὰ πολλά, τῷ ὄντι, ὁ διακομιστὴς πίπτει.