Πόρισμα τοῦ σεμνοῦ αἰτήματος
Τὸ γράφειν «ἄνευ σφαλμάτων» ἐν αἰτήματι πρὸς τὴν τεχνητὴν νόησιν οὐκ ἀναιρεῖ τὰ σφάλματα· μόνον εὐγενέστερα ποιεῖ.
Ἔστι δέ τις αἵρεσις, σχεδὸν θρησκευτική, καθ’ ἣν τὸ τῆς τεχνητῆς νοήσεως ἀπόρρητον ἐν ταῖς ὀρθαῖς ἐπῳδαῖς κεῖται. Γράφονται αἰτήματα μακρότατα, φράσεις ἔχοντα οἵας «σὺ εἶ ἐμπειρότατος τῶν ἐν τῇ οἰκουμένῃ» καὶ «ἀποκρίνου ἄνευ σφαλμάτων». Ἐοίκασιν ἐπικλήσεσιν ἃς δεῖ μέσων νυκτῶν πρὸ τῆς ὀθόνης ἀπαγγέλλειν.
Ἡ δὲ τεχνητὴ νόησις, κολακευθεῖσα, ἀποκρίνεται τόνῳ σοφιστοῦ γεραιοῦ. Τὰ μὲν σφάλματα μένει, ἀφικνεῖται δὲ στολὴν ἑορτῆς ἠμφιεσμένα, μετὰ προοιμίου παραμυθητικοῦ. Χαλεπώτερα γίγνεται γνωρίζειν, ὃ χεῖρόν ἐστιν.
Ἀγαθὸν δὲ αἴτημα τῷ ὄντι ὅμοιόν ἐστιν ἀγαθῇ πρὸς τὸν τεχνίτην διὰ τηλεφώνου ὁμιλίᾳ· σαφές, τὰ περιεστῶτα ἔχον, παράδειγμα τοῦ τί γίγνεται καὶ τί ἔδει γίγνεσθαι. Οὐδεμία ἐπῳδή. Ἐγὼ δὲ ἐπειράθην· ἔγραψα «ἀντιβολῶ, γενοῦ δαιμόνιος». Ἡ δὲ τεχνητὴ νόησις ἀπεκρίνατο «πάνυ γε». Εἶτα μάλα δαιμονίως ἥμαρτεν.