Νόμος τοῦ Amdahl
Τὸ ἐπεξεργαστὰς ἔργῳ προστιθέναι ταχύνει αὐτὸ μόνον ἐν τῷ διαιρετῷ μέρει· τὸ δὲ μέρος ὃ κατὰ τάξιν ἀνάγκη προβαίνειν ὅρον τίθησιν ὃν οὐδὲν μηχάνημα ὑπερβαίνει.
Εἰ ἐννέα ἄνθρωποι ἑνὶ μηνὶ παῖδα οὐ ποιοῦσιν, ἑξήκοντα τέτταρες πυρῆνες ἐν ἑνὶ δευτερολέπτῳ τὸ Windows οὐκ ἐγκαθιστᾶσιν. Μέρος μὲν τοῦ ἔργου διανέμεσθαι δύναται. Τὸ δ’ ἄλλο, τὸ τὸ πρότερον ἀποτέλεσμα περιμένον, ἐκεῖ ἐν τάξει μένει, μόνον, ὥσπερ ἐν τῷ ταχυδρομείῳ μιᾶς μόνης θυρίδος ἀνεῳγμένης.
Ὁ δὲ Amdahl εἰς τύπον ἔθηκεν· εἰ τὰ δέκα τῶν ἑκατὸν τοῦ προγράμματος κατὰ τάξιν ἐστί, πάντας τοὺς τῆς γῆς ἐπεξεργαστὰς ὠνήσῃ καὶ τὸ πλεῖστον δεκάκις θᾶττον πορεύσῃ. Οὐχ ἑνδεκάκις. Δεκάκις. Τὸ λοιπὸν τιμολόγιόν ἐστιν.
Ἐν δὲ τῷ ἐμῷ γραφείῳ τὸν νόμον ταῖς συνόδοις προσάγομεν. Ἔξεστι μὲν εἴκοσιν ἀνθρώπους καλεῖν ἵνα ταχέως κρίνωμεν. Τέλος δὲ ἀεὶ εἷς μόνος ἐπιστάτης ἐστὶν ὃν δεῖ «ναί» εἰπεῖν, καὶ οὗτος ἀποδημεῖ. Τὸ κατὰ τάξιν μέρος παρ’ ἡμῖν καὶ ἡλιοκαὲς τὸ δέρμα ἔχει.