Νόμος τοῦ φυγάδος κοχλίου
Ὁ κοχλίας ὁ ἐκ τῶν δακτύλων ὀλισθάνων ἀνοίγοντός σου τὸν ὑπολογιστὴν ἀεὶ εἰς τὸν ἀπροσιτώτατον τοῦ κελύφους τόπον πίπτει.
Ἐν ὑπολογιστῇ μυρίοι τόποι εἰσὶν ἐπιτήδειοι ἐφ’ ὧν κοχλίας ἂν πέσοι. Ὁ δὲ ἀεὶ αἱρεῖται τὸν μόνον ὑπὸ τῆς μητρικῆς πλακός, ὄπισθεν τοῦ τροφοδοτικοῦ, ἐν ῥωγμῇ ὑπό τινος μεμηχανημένῃ ὃς τοὺς ἀνθρωπίνους δακτύλους ἐμίσει.
Ὁ δὲ τεχνίτης τότε τὴν παλαιὰν τοῦ κελύφους ὄρχησιν ὀρχεῖται· κλίνει, σείει, ἀναστρέφει, ἀκούει. Ὁ δὲ κοχλίας κυλινδεῖται ἦχον μεταλλικὸν ποιῶν, ὥσπερ γέλωτα. Εἶτα σιγᾷ. Οὐδεὶς αὐτὸν αὖθις ὄψεται, ὁ δὲ ὑπολογιστὴς νῦν καινόν τινα ψόφον ἔχει ὅταν μετακινῇς.
Ἐν δὲ τῷ ἐμῷ ἐργαστηρίῳ κάδον ἔχομεν κοχλιῶν ὀρφανῶν ἐν τοῖς ἔτεσι συλλεγέντων. Οὐδεὶς πώποτε εἰς οὐδὲν ἐχρησίμευσεν. Καλοῦμεν αὐτὸν «τὸ συνταξιοδοτικὸν ταμεῖον».
Συμβουλὴ τεχνίτου· χρῆσθε στρεπτῆρι μαγνητικῷ καὶ τρυβλίῳ τοῖς κοχλίαις. Καὶ μηδέποτε ἐπὶ τάπητος ἐργάζεσθε.