Οὐδὸς τοῦ Doherty
Ἡ ἐργασία σαφῶς αὔξεται ὅταν ὁ ὑπολογιστὴς τῷ χρήστῃ ἐν ἐλάττοσι σχεδὸν τετρακοσίων χιλιοστῶν τοῦ δευτερολέπτου ἀποκρίνηται· ὑπὸ τοῦτον τὸν οὐδὸν οὐδέτερος τὸν ἕτερον περιμένει.
Ἀρχομένων τῶν ἐτῶν 1980 ἐνομίζετο δύο δευτερόλεπτα ἀναμονῆς ἀνεκτὰ εἶναι. Μελέτη δέ τις τῆς IBM τοὐναντίον ἐβεβαίου· εἰ ὁ ὑπολογιστὴς ἐν ἐλάττονι ἡμίσεος δευτερολέπτου που ἀποκρίνεται, ὁ χρήστης προσέχει καὶ πολλῷ πλείω ἐργάζεται. Ὑπὲρ δὲ τοῦτο ἡ διάνοια πλανᾶσθαι ἄρχεται. Πλανωμένη δὲ εἰς τὸ Διαδίκτυον ἔρχεται.
Διὰ τοῦτο αἱ νεώτεραι διεπαφαὶ εὐθύς τι δεικνύουσιν· κίνησίν τινα, γραμμήν, σκελετὸν φαιὸν τῆς σελίδος. Οὐ θᾶττον μέν ἐστιν, ἔμψυχον δὲ δοκεῖ. Ὁ δὲ χρήστης οὐ τὸ ἀποτέλεσμα εὐθὺς βούλεται. Βούλεται εἰδέναι ὅτι τις αὐτοῦ ἀκούει.
Τὸν δὲ τοῦ Doherty οὐδὸν τῇ διὰ τοῦ τηλεφώνου βοηθείᾳ προσήγαγον. Ἀποκρίνομαι ἐν τετρακοσίοις χιλιοστοῖς «Ναί, πάρειμι». Ἔπειτα, δῆλον, ὥραν δαπανῶ ἵνα λύσω. Ὁ δὲ πελάτης ἐπιμελεῖσθαι αὐτοῦ δοκεῖ. Πάντα ἐν τῇ τῆς ψυχῆς γραμμῇ προόδου.