Νόμος τοῦ οὐδενὸς ἡψάμην
Ὁ χρήστης ὁ λέγων «οὐδενὸς ἡψάμην» ἥψατό τινος· μόνον δὲ ἄδηλον τίνος.
Τὸ «οὐδενὸς ἡψάμην» ἀρχαιοτάτη ἐστὶ φωνὴ τῆς τεχνικῆς βοηθείας. Εὑρέθη γὰρ ἐγκεκολαμμένη ἐπὶ τοῦ πρώτου ὑπολογιστοῦ τοῦ ἐκ λυχνιῶν κενῶν, παρὰ δακτύλου ἴχνει.
Ὁ χρήστης οὐ ψεύδεται. Ἐν τῇ μνήμῃ αὐτοῦ οὐδενὸς ἥψατο. Μόνον ἔθλιψε «ναί» ἐν θυριδίῳ τινί, φάκελον μετέθηκεν «ἐνοχλοῦντα», πρόγραμμα δωρεὰν ἐγκατέστησεν ἵνα τὰς εἰκόνας κάλλιον ὁρᾷ, καὶ μικράν τινα ῥύθμισιν μετέβαλεν «αἰσχρὰν οὖσαν». Ἅπτεσθαι δέ, οὔ.
Ὁ δ’ ἔμπειρος τεχνίτης οὐκ ἀντιλέγει. Ἐπινεύει μετὰ γαλήνης ἐξομολογητοῦ καὶ ἐρωτᾷ· «Εὖ. Πρὶν δὲ οὐδενὸς ἅψασθαι, τί ἔπραττες;» Ἐκεῖ ἥκει ἡ ἀλήθεια.
Συμβουλὴ ἀληθής· τὸ μετ’ εἰλικρινείας τὰ τελευταῖα βήματα διηγεῖσθαι ὥρας σῴζει. Ὁ τεχνίτης οὐ κρίνει· μόνον δεῖ αὐτὸν γνῶναι πόθεν ἀρκτέον.