Νόμος τοῦ ἀναγνώστου μηνύματος
Ὁ χρήστης τὸ τοῦ σφάλματος μήνυμα κλείει πρὶν ἀναγνῶναι, εἶτα τὸν τεχνίτην καλεῖ ἵνα μάθῃ τί ἐγέγραπτο.
Τὸ τοῦ σφάλματος μήνυμα μικρός τίς ἐστι ποιητὴς ὃν οὐδεὶς συνίησιν. Φαίνεται πάντα τὰ ἀναγκαῖα ἔχον· τὸ πρόβλημα, τὴν αἰτίαν, καὶ αὐτὴν τὴν λύσιν. Ὁ δὲ χρήστης βλέπει αὐτὸ φρίκῃ ἀνδρὸς ἀράχνην ἐν τῇ πυέλῳ εὑρόντος, καὶ τὸ «OK» πιέζει τάχει τὴν φύσιν ὑπερβαίνοντι.
Ἔπειτα τηλεφωνεῖ· «Μήνυμά τι ἐφάνη.» «Τί ἔλεγεν;» «Οὐκ οἶδα, Ἀγγλιστὶ ἦν. Ἢ Ἀττικιστί. Χῖ ἐρυθρὸν ἐνῆν.» Τοῦτο μόνον λείπεται, ὥσπερ διήγησις ἀγνώστου τινὸς ἐν οὐρανῷ φανέντος.
Τὸν δὲ τεχνίτην τότε δεῖ τὸ σφάλμα αὖθις ποιῆσαι, περιμένοντα ἕως ἂν ὁ ποιητὴς πάλιν ῥαψῳδῇ. Ὁ δὲ ποιητής, ὑβρισθείς, οὐκ ἐπανέρχεται.
Συμβουλὴ ἀληθής· ὅταν σφάλμα φανῇ, μὴ εὐθὺς κλείετε. Ἀναγνῶτε ἡσύχως, φωτογραφήσατε ἢ τῆς ὀθόνης εἰκόνα λάβετε. Τὸ ἥμισυ τῶν φορῶν ἡ ἀπόκρισις ἤδη ἐκεῖ ἐστιν.