Νόμος τοῦ ἀιδίου προσκαίρου
Ἐν τῷ λογισμικῷ οὐδέν ἐστι μονιμώτερον λύσεως προσκαίρου.
Πᾶν πρόγραμμα ἔνδον ἔχει στίχον τινὰ σημειώσει συνοδευόμενον· «ὕστερον διορθωτέον». Τὸ δ’ ὕστερον οὐδέποτε ἥκει. Ὁ δὲ στίχος τρεῖς ἐκδόσεις περιγίγνεται, δύο διακομιστῶν μεταβολάς, καὶ μίαν τῆς ἑταιρείας εἰς ἄλλον δεσπότην μετάστασιν.
Αἱ πρόσκαιροι λύσεις θαυμαστήν τινα ῥώμην ἔχουσιν. Αἱ μὲν γὰρ τελικαί, ἐπιμελῶς μεμηχανημέναι, ἀνὰ πᾶσαν διετίαν ἀναγράφονται. Τὸ δὲ ῥάκος τὸ ἐν τῇ ἑνδεκάτῃ τῆς νυκτὸς ὥρᾳ ἐπιβληθὲν ἵνα τὰ τιμολόγια αὖθις ἐκπέμπηται κτῆμα γίγνεται ἱστορικόν, ἴδιον ἔχον ἀξίωμα καὶ ἰδίαν αἴγλην.
Ἐπιμελοῦμαι δὲ ἱστοτόπου ἐν ᾧ, δώδεκα ἔτεσι πρότερον, ἔγραψέ τις μικρὸν πρόγραμμα «μόνον ἕως τῆς Δευτέρας». Νῦν ὅλον τὸν κατάλογον βαστάζει. Οὐδεὶς τολμᾷ ἅπτεσθαι. Ἐνίοτε δὲ αὐτὸ θεῶμαι, οὕτως, μετ’ αἰδοῦς, ὥσπερ τὸν φέροντα τοῖχον ἀγροικίας παλαιᾶς· σκολιὸς μέν, εἰ δ’ ἀφέλοις, πάντα καταπίπτει.