Νόμος τοῦ φασματώδους αἰτήματος
Τὸ σπουδαιότατον τοῦ ἔργου αἴτημα φωνῇ ἀγγέλλεται, ἐν παρόδῳ, τῇ τῆς παραδόσεως ἡμέρᾳ.
Ἡ μὲν συγγραφὴ τεσσαράκοντα σελίδων ἐστί, πίνακας ἔχουσα καὶ διαγράμματα καὶ κατάλογον κεφαλαίων ὅμοιον σπονδαῖς εἰρήνης. Πάντα διείλεκται, ὑπογέγραπται, σεσφράγισται. Ἔπειτα δέ, τῇ τῆς παραδόσεως ἡμέρᾳ, δεξιουμένων ἀλλήλους, ὁ πελάτης προστίθησιν· «Ἆ, δῆλον δὴ ὅτι δεῖ καὶ ἄνευ τοῦ Διαδικτύου λειτουργεῖν».
Οὐ κακονοίᾳ λέγει, ἀλλ’ ὥσπερ τὸ «χαῖρε», μετὰ γαλήνης ἀνδρὸς οἰομένου πρᾶγμα πρόδηλον ἀναμιμνῄσκειν. Αὐτῷ γὰρ ἀεὶ οὕτως εἶχεν. Ἐγέγραπτο ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ, εἰ μὴ ἐν τῷ γράμματι.
Ἐξ ἐκείνου δὴ ἐν τῷ γραφείῳ τὴν τῆς τελευταίας ἐρωτήσεως σύνοδον εἰσήγαγον. Πρὶν ὑπογράψαι, ἐρωτῶ· «Ἔστι τι ὃ οὕτω πρόδηλον νομίζετε ὥστε οὐκ εἴπετε;». Ἡ δ’ ἐπιγιγνομένη σιγὴ ἀεὶ μακρά. Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ σιγῇ ἑκάστοτε νέον οἰκεῖ μέρος κατασκευαστέον.