Νόμος τοῦ προαισθανομένου δίσκου
Ἡ πιθανότης τοῦ δίσκον θραυσθῆναι ἀντιστρόφως ἀνάλογός ἐστι τῷ χρόνῳ τῷ ἀπὸ τοῦ τελευταίου ἀντιγράφου παρεληλυθότι.
Ὁ σκληρὸς δίσκος ἀκούει. Μικρόφωνον μὲν οὐκ ἔχει, ἀκούει δέ. Τῇ ὑστεραίᾳ τοῦ ὅλου ἀντιγράφου εὐφραινόμενος στρέφεται, σιγηλός, ἀθάνατος. Ἓξ δὲ μησὶν ἄνευ ἀντιγράφων ἄρχεται μικρόν τι κροτεῖν, ὥσπερ ὡρολόγιον ἐν δράματι ἀγωνίας.
Οἱ παλαιοὶ τεχνῖται ἔλεγον τὸν ψόφον εἶναι «τὴν κεφαλίδα χαίρειν λέγουσαν». Τῷ δ’ ὄντι ἡ κεφαλὶς εἰς ἀεὶ χαίρειν ἔλεγεν.
Εἷς μόνος ἔστι τρόπος τοῦ τὸν δίσκον ἐξαπατᾶν· τὸ ἀντίγραφον ποιεῖν λάθρᾳ αὐτοῦ. Σιωπῇ, νύκτωρ, αὐτομάτως. Ὁ δὲ δίσκος ὕστερον μόνον τὸ ἀντίγραφον εὑρίσκει, καὶ τότε οὐκέτι θραύεσθαι ἐπιθυμεῖ. Οὐκ ἐπιστήμη ἐστίν. Ἀλλὰ τὰ ἀποτελέσματα ἄριστα.
Συμβουλὴ διαχειριστοῦ· τάξατε ἀντίγραφον αὐτόματον. Τὸ γὰρ ἐκ τῆς ὑμετέρας μνήμης ἠρτημένον οὐκ ἀντίγραφόν ἐστιν, ἀλλ’ ἐλπίς.