Νόμος τοῦ πολλαπλασιαστοῦ πῖ
Ἵνα τὸν ἀληθῆ χρόνον ἔργου λογισμικοῦ εὕρῃς, λαβὼν τὸν τοῦ προγραμματιστοῦ λογισμὸν πολλαπλασίασον ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν πῖ. Εἰ δὲ σπουδαῖον τὸ ἔργον, χρῶ καὶ τοῖς δεκαδικοῖς ψηφίοις.
Ὁ προγραμματιστὴς ἔργον λογιζόμενος φύσει εὔελπίς ἐστιν. Φαντάζεται κόσμον ἄνευ ἀπροσδοκήτων, ἄνευ συνόδων, ἄνευ τοῦ πελάτου τοῦ καλοῦντος καὶ ἐρωτῶντος εἰ ἔξεστι τὸ σῆμα μικρῷ μεῖζον ποιῆσαι. Ἐν ἐκείνῳ τῷ κόσμῳ «δύο ἡμέραι» δύο ἡμέραι εἰσίν.
Ἔπειτα δὲ ἡ ἀλήθεια ἔρχεται, ἰδίαν τινὰ ἔχουσα μαθηματικήν. Αἱ δύο ἡμέραι ἓξ γίγνονται καὶ εἰκοσιοκτὼ ἑκατοστά, τὰ δὲ εἰκοσιοκτὼ ἑκατοστὰ ἐκεῖνός ἐστιν ὁ καιρὸς ἐν ᾧ εὑρίσκεις τὸν δοκιμαστικὸν διακομιστὴν τὸ σύνθημα ἔχοντα ἀνθρώπου τινὸς πάλαι ἀπομάχου γενομένου.
Διὰ τί δὴ τὸ πῖ; Οὐδεὶς οἶδεν. Ἀλλ’ ἄλογός ἐστιν ὁ ἀριθμὸς καὶ ἄπειρος, ὥστε πάντων μάλιστα πρέπει ταῖς προθεσμίαις. Ἐγὼ δὲ ἐν ταῖς προσφοραῖς οὐκέτι τὰς ἡμέρας γράφω. Τὴν διάμετρον τοῦ ἔργου γράφω, καὶ τῷ πελάτῃ καταλείπω λογίζεσθαι.