Νόμος τοῦ λοιποῦ σφάλματος
Πᾶν πρόγραμμα ἔχει ἕν γε τοὐλάχιστον σφάλμα, καὶ πᾶν πρόγραμμα δυνατὸν μιᾷ ἐντολῇ βραχύτερον ποιῆσαι. Ἐκ τούτων ἄρα ἐπαγωγῇ συμβαίνει πᾶν πρόγραμμα εἰς μίαν ἐντολὴν ἀνάγεσθαι, ἣ οὐ λειτουργεῖ.
Τοῦτ’ ἔστι τὸ θεμελιῶδες θεώρημα τῆς προγραμματικῆς, καὶ ὥσπερ πάντα τὰ σπουδαῖα θεωρήματα οὐδεὶς πώποτε ἀπέδειξεν αὐτό· πάντες γὰρ ἄλλο τι διώρθουν. Ὁ δὲ λόγος ἄμεμπτος· ἀφαιρεῖς στίχον καθ’ ἕνα, τὸ δὲ σφάλμα ἀεὶ μένει, προσπεφυκὸς ὥσπερ λεπὰς πέτρᾳ.
Ἐγὼ δὲ ἐπειράθην ἐν τῷ ἐργαστηρίῳ ἐλέγξαι. Λαβὼν γὰρ πρόγραμμα διοικητικὸν τετρακισμυρίων στίχων ἠρξάμην ἀφαιρεῖν. Ἐπεὶ δὲ εἰς ἕνα μόνον στίχον ἀφικόμην, τὸ πρόγραμμα τὴν ἡμερομηνίαν ἔγραφεν. Ψευδῆ. Μιᾷ ἡμέρᾳ. Ἐν μόνοις τοῖς μησὶν ὧν τὸ ὄνομα ῥῶ ἔχει.
Τοῖς δὲ μὴ προγραμματίζουσιν ἁπλοῦν τὸ δίδαγμα· ἔστι μὲν πρόγραμμα τέλειον, ἀλλὰ μέχρι τοῦ γράψαι τινὰ αὐτό. Ἅμα γὰρ τῷ πρῶτον πλῆκτρον πιέσαι τὸ σφάλμα ἐν προεδρίᾳ καθεζόμενον ὑπομνήματα γράφεται.