Νόμος τοῦ Gustafson
Πλείοσιν ἐπεξεργασταῖς οὐ τὸ αὐτὸ πρόβλημα θᾶττον λύεται, ἀλλ’ ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ μεῖζον πρόβλημα λύεται. Οὕτως ὁ παράλληλος λογισμὸς λυσιτελέστερός ἐστιν ἢ ὁ Amdahl προλέγει.
Ὁ μὲν Amdahl ἔλεγεν· ὅρον ἔχεις, στέργε. Ὁ δὲ Gustafson, εἴκοσιν ἔτεσιν ὕστερον, ἀπεκρίνατο· εὖ, αὐξήσωμεν οὖν τὸ πρόβλημα. Εἰ μὴ δύναμαι τὸν αὐτὸν πλακοῦντα θᾶττον δέκα κλιβάνοις ποιεῖν, δέκα πλακοῦντας ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ ποιῶ. Ὁ μὲν πεμματοποιὸς χαίρει, ὁ δὲ ζυγὸς ἧττον.
Ἐν δὲ τῇ ὑπολογιστικῇ τοῦτο ἀκριβῶς γίγνεται. Οὐδεὶς ὑπερυπολογιστῇ χρῆται ἵνα θᾶττον τὰς χθιζὰς τοῦ καιροῦ προρρήσεις λογίσηται. Χρῆται δ’ ἵνα τὰς αὐριανὰς λογίσηται τετραπλασίαν λεπτότητα ἐχούσας, κατὰ δῆμον, κατὰ νεφέλην.
Ἐγὼ δὲ τὸν τοῦ Gustafson νόμον τῷ καινῷ μου ὑπολογιστῇ προσήγαγον. Διπλάσιον ταχὺς ἦν. Ἀνέῳξα διπλασίας τοῦ περιηγητοῦ πτυχάς. Νῦν ἀκριβῶς ὡς πρότερον πορεύεται, μετὰ διπλασίων δὲ πραγμάτων ἃ οὐδέποτε ἀναγνώσομαι. Τοῦτο, ὦ ἄνδρες, κλιμάκωσις καλεῖται.