Νόμος τοῦ Amara
Πεφύκαμεν τὸ τῆς τέχνης ἀποτέλεσμα ἐν μὲν τῷ βραχεῖ χρόνῳ ὑπερτιμᾶν, ἐν δὲ τῷ μακρῷ ὑποτιμᾶν.
Πᾶσα καινὴ τέχνη μετὰ δημηγορίας ἥκει. Ὦ δῆμε τῆς καινοτομίας, ἐν ἓξ μησὶν οὐδὲν ἔτι ὡς πρότερον ἔσται! Ἓξ δὲ μῆνες παρέρχονται, καὶ πάντα ἀκριβῶς ὡς πρότερον, μόνον μετὰ μιᾶς συνδρομῆς πλέον. Τότε δὴ πάντες λέγουσι πομφόλυγα εἶναι. Καὶ αὐτοῦ ἐκεῖ, σιγῇ, ἡ τέχνη ὄντως πάντα μεταβάλλειν ἄρχεται.
Τοῦτο ἐγένετο περὶ τὸ Διαδίκτυον· τελευτώντων τῶν ἐτῶν 1990 ἔδει αὐτὸ ἐν μιᾷ τριμηνίᾳ τὴν οἰκουμένην μεταστρέψαι. Ἀπέτυχε μὲν τῆς τριμηνίας, ἐνίκησε δὲ τὴν εἰκοσαετίαν. Γίγνεται δὲ νῦν περὶ τὴν τεχνητὴν νόησιν, τῶν μὲν θεὸν αὐτὴν νομιζόντων, τῶν δὲ αὐτόματον διορθωτὴν στωμύλον.
Ὁ δὲ τοῦ Amara νόμος καρτερίαν διδάσκει. Ἐγὼ δὲ αὐτῷ χρῶμαι πρὸς τὰ καινὰ ἃ οἱ πελάται ἐνθουσιῶντες μοι φέρουσιν. Ἐπινεύω, σημειοῦμαι, καὶ δέκα ἔτη περιμένω. Πολλάκις ὀρθῶς ἔλεγον. Πλὴν ὅτι ἐν τούτῳ δὶς μετεγνώκασιν.