Νόμος τοῦ κατὰ γράμμα ὑπολογιστοῦ
Ὁ ὑπολογιστὴς ἀκριβῶς ποιεῖ ἃ αὐτῷ εἶπας ποιεῖν, οὐδέποτε δὲ ἃ ἐβούλου αὐτὸν ποιεῖν.
Ὁ ὑπολογιστὴς πάντων τῶν πώποτε ὑπηρετῶν πειθαρχικώτατος, καὶ διὰ τοῦτο αὐτὸ κινδυνωδέστατος. Οὐχ ἑρμηνεύει, οὐ στοχάζεται, οὐκ εἰς τὸ πρόσωπόν σου βλέπει ἵνα γνῷ τί ἐβούλου. Πράττει. Κατὰ γράμμα. Μετὰ ζήλου γραμματέως.
Εἰ δὲ αὐτῷ εἴπῃς «ἀπάλειψον τοὺς ἀργοὺς πελάτας», διὰ δὲ στιγμῆς ἁμαρτίαν ἀργοὶ πάντες ὦσι, πάντας ἀπαλείφει, θαυμαστῇ σπουδῇ. Ἔπειτα ἐρωτᾷ εἰ ἄλλου τινὸς δέῃ. Εὐγενέστατος.
Ὅμοιον ὥσπερ δαίμονα λύχνου ἔχειν νόμους μεμαθηκότα. Πᾶσαν εὐχὴν δεῖ μετὰ ὅρων καὶ ἐξαιρέσεων καὶ παρασημειώσεων διατυποῦν. Τοῖς δὲ μὴ προγραμματίζουσιν αὕτη ἐστὶν ἡ ἀληθὴς τῆς τέχνης οὐσία· οὐ τὸ διδάσκειν τὸν ὑπολογιστὴν τί ποιητέον, ἀλλὰ τὸ προορᾶν πάντας τοὺς εὐφυεῖς τρόπους οἷς σε παρανοήσειεν ἄν. Ἐγὼ δέ, ἀσφαλείας ἕνεκα, ἤδη καὶ πρὸς τὸν κύνα οὕτω διαλέγομαι.