Νόμος τοῦ μηδέποτε ἱκανοῦ συνθήματος
Ὁ ἱστότοπος πᾶν σύνθημα ἀποβάλλει ἕως ἂν ἀμνημόνευτον γένηται, ἔπειτα δὲ κἀκεῖνο ἀποβάλλει ὡς γράμμα οὐκ ἐπιτετραμμένον ἔχον.
«Τὸ σύνθημα δεῖ ὀκτὼ γοῦν γράμματα ἔχειν.» Πέπρακται. «Ἓν κεφαλαῖον.» Πέπρακται. «Ἀριθμόν.» Πέπρακται. «Σύμβολον.» Πέπρακται. «Οὐκ ἔξεστιν ἔχειν τὸ σύμβολον ᾧ ἐχρήσω.» Ἆ.
Διάλογός ἐστι πρὸς θυρωρὸν μάλα αὐστηρὸν καὶ ὑπομαινόμενον. Πᾶσα πεῖρα καινὸν κανόνα ἀνοίγει, ὥσπερ ἐν ἠλεκτρονικῷ παιγνίῳ οὗ τὸ τελευταῖον ἐπίπεδον ὑπὸ ἐπιτροπῆς γέγραπται.
Τέλος δὲ τυγχάνεις ἀκολουθίας οἵας «Σάλπ1γξ_Πορφυρᾶ!7», φιλοτίμου ὥσπερ σημαίας. Γράφεις αὐτὴν ἐν φύλλῳ. Τὸ φύλλον εἰς κιβώτιον ἔρχεται. Τὸ κιβώτιον κλεῖθρον οὐκ ἔχει. Ἡ ὑπολογιστικὴ ἀσφάλεια κύκλον ὅλον περιελθοῦσα ὅθεν ὡρμήθη ἐκεῖσε ἐπανῆλθεν.
Συμβουλὴ ἀληθής· κρείττων φράσις μακρὰ λέξεων τυχουσῶν ἢ λέξις βραχεῖα συμβόλων μεστή. Ἀσφαλεστέρα τέ ἐστι καὶ εὐμνημονευτοτέρα.