Νόμος τοῦ ἐνόρκου λογισμοῦ
Πᾶς λογισμὸς φωνῇ ῥηθείς, μετὰ μυρίων εὐλαβειῶν καὶ τριῶν «ἴσως», προθεσμία γενήσεται ἐν τῷ τοῦ ἐπιστάτου ἡμερολογίῳ γεγραμμένη.
Ὁ προγραμματιστὴς ἐν τῷ διαδρόμῳ ἐρωτηθεὶς πρεσβευτικῇ τινι εὐλαβείᾳ ἀποκρίνεται· «Ὡς ἐν τύπῳ εἰπεῖν, εἰ πάντα καλῶς ἔχοι, ἴσως, ἄνευ ἀπροσδοκήτων, ἑβδομάς. Ἀλλὰ μὴ πιστεύετε». Ὁ δ’ ἐπιστάτης ἐπινεύει. Μόνον τὸ «ἑβδομάς» ἤκουσεν.
Τῇ δ’ ὑστεραίᾳ ἡ φράσις ἐν γράμματι ἐπισήμῳ φαίνεται, ἔπειτα ἐν ἐπιστολῇ πρὸς τὸν πελάτην, ἔπειτα ἐν διαγράμματι ποικίλῳ ἐν τῇ συνόδῳ προβεβλημένῳ. Αἱ δ’ εὐλάβειαι ἐν τῇ συμπιέσει ἀπώλοντο, ὥσπερ τὰ λεπτὰ εἰκόνος διὰ τηλεφώνου πεμφθείσης.
Ὁ δὲ μεγαλόφρων ἐπιστάτης, ὁ τὰ μέλλοντα ὁρῶν, ἐν τούτῳ φιλοτίμως αὐτὴν προτείνει· «Ἡ ὁμὰς ὑπέσχετο». Ἡ δ’ ὁμὰς οὐκ ᾔδει ὑποσχομένη. Ἐξ ἐκείνου, ὅταν τις ἐρωτᾷ με πόσου χρόνου δεῖ, ἐρωτήσει ἀποκρίνομαι· «Ἐρώτησίς ἐστιν ἢ συγγραφή;». Ἡ δ’ ἐπιγιγνομένη σιγὴ ὡς τὰ πολλὰ ἀντ’ ἀποκρίσεως γίγνεται. Καὶ ἀντὶ προϋπολογισμοῦ.