Νόμος τοῦ ἀναιτίου στίχου
Τὸ σφάλμα ἀεὶ ἐν τῷ τελευταίῳ στίχῳ ὃν ἐξετάζεις κεῖται, καὶ οὗτός ἐστιν ὃν πάντως ἐπίστευες ὀρθὸν εἶναι.
Ἡ τοῦ σφάλματος θήρα τελετήν τινα ἀκριβῆ ἔχει. Πρῶτον μὲν ὑποπτεύεται ὁ τῶν συνεργῶν κῶδιξ, ἔπειτα ἡ ἔξωθεν βιβλιοθήκη, ἔπειτα τὸ λειτουργικὸν σύστημα, ἔπειτα ὁ μεταγλωττιστής, τέλος δὲ αἱ οὐράνιαι ἀκτῖνες. Ἔσχατον δέ, ἄκων, τὸν ἑαυτοῦ στίχον σκοπεῖ τις. Τὸν τέλειον. Τὸν σὺν φιλοτιμίᾳ γεγραμμένον.
Καὶ ἰδοὺ ἐκεῖ τὸ σφάλμα. Σημεῖον ἓν οὐκ ἐν τῇ ἑαυτοῦ χώρᾳ, ἴσον ἀντὶ διπλοῦ ἴσου. Ἓξ ὧραι ζητήσεως ἑνὸς γράμματος ἕνεκα. Ὅλη τις ζήτησις τῆς βουλῆς, ἵνα εὑρεθῇ ὁ αἴτιος αὐτὸς ὢν ὁ τῶν ζητητῶν πρύτανις.
Ἔστι δὲ καὶ λόγος εὔλογος, ὃς τὴν ποίησιν διαφθείρει· παύῃ γὰρ ζητῶν ὅταν εὕρῃς, ὥστε ἀεὶ ἐν τῷ τελευταίῳ τόπῳ ἐστὶν οὗ σκοπεῖς. Ἀλλὰ μάτην τοῦτο λέγεις προγραμματιστῇ περὶ δευτέραν νυκτὸς ὥραν. Οἶδε γὰρ ὅτι ὁ κῶδιξ αὐτὸν χλευάζει. Καί, νὴ τὸν Δία, ὀρθῶς οἶδεν.