Νόμος τοῦ ἐπιλελησμένου συνθήματος
Τοῦ συνθήματος ἀεὶ ἐπιλανθάνῃ τῇ ὑστεραίᾳ τῆς μεταβολῆς, ἣν τὸ σύστημα ἐκέλευεν.
Τρία ἔτη τῷ αὐτῷ συνθήματι ἐχρῶ. Ἐγίγνωσκες ὥσπερ τὸ τοῦ υἱοῦ ὄνομα. Ἔπειτα τὸ σύστημα κρίνει αὐτὸ ἐξηκέναι καὶ καινὸν βούλεται, τῶν δώδεκα τελευταίων ἕτερον. Ἐπιμελῶς ἐξευρίσκεις. Τῇ δ’ ὑστεραίᾳ ἐκ τῆς μνήμης ἠφάνισται ὥσπερ ὄναρ ἐγρηγορότος.
Ἄρχεται οὖν ἡ τῆς ἀνανεώσεως θήρα. «Γράψον τὴν ἀπόκρισιν πρὸς τὴν ἀπόρρητον ἐρώτησιν.» Τὸ ὄνομα τοῦ πρώτου σου ζῴου. Ἆρ’ ἔγραψας «Ἄργος», «ἄργος», ἢ «ΑΡΓΟΣ»; Τὸ σύστημα οὐ λέγει. Τριάκοντα λεπτὰ σε ἀποκλείει ἵνα φροντίσῃς.
Τὸ δὲ ξανθὸν πιττάκιον ὑπὸ τῷ πληκτρολογίῳ ἐν τούτῳ γελᾷ. Ἐκεῖνο γὰρ ἀεὶ παρῆν.
Συμβουλὴ ἀληθής· χρῆσθε συνθημάτων ταμίᾳ. Ἑνὸς μόνου μέμνησθε, ἰσχυροῦ, ὁ δὲ τὰ ἄλλα φυλάττει. Τὸ πιττάκιον οὐ λογίζεται ταμίας.