Πόρισμα τῶν τριῶν δευτερολέπτων
Ὁ κῶδιξ ὃν ἡ τεχνητὴ νόησις ἐν τρισὶ δευτερολέπτοις γράφει τριῶν ἡμερῶν δεῖται ἵνα νοηθῇ, καὶ ἑβδομάδος ἵνα διορθωθῇ.
Τὸ τῆς τεχνητῆς νοήσεως τάχος ὑπνωτικόν ἐστιν. Αἰτεῖς τι, καὶ ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ διακόσιοι στίχοι ἐπὶ τῆς ὀθόνης ῥέουσι, τεταγμένοι ὥσπερ μολύβδινοι στρατιῶται. Δοκεῖς στρατὸν ἀκαμάτων προγραμματιστῶν μεμισθῶσθαι, κυάθου καφέως τιμῆς.
Ἔπειτα δὲ δεῖ αὐτοὺς εἰς χρῆσιν ἐκδοῦναι. Καὶ ἐκεῖ εὑρίσκεις ὅτι οἱ στίχοι οὗτοι ἀναγνωστέοι εἰσί, καθ’ ἕνα ἕκαστος, ὥσπερ συγγραφὴ ὑπὸ ῥήτορος λίαν λάλου γεγραμμένη. Πᾶσα συνάρτησις σχεδὸν ποιεῖ ὃ δεῖ. Τὸ δὲ «σχεδὸν» πολυτελέστατον ῥῆμα τῆς ὑπολογιστικῆς.
Ὁ δὲ τῆς τέχνης σοφιστὴς ἀπὸ τοῦ βήματος κηρύττει τοὺς προγραμματιστὰς τετελευτηκέναι. Ἐγὼ δὲ ἐν τούτῳ, ἐν τῷ γραφείῳ, μᾶλλον ἢ πρότερον προγραμματίζω· πλὴν ὅτι νῦν ἀντὶ τοῦ γράφειν ἀναγιγνώσκω. Ὅμοιόν ἐστιν ἐκ μαγείρου ὀψοκρίτην γενέσθαι ἐν μαγειρείῳ ὄψα ἀδιαλείπτως ἐκπέμποντι. Πάντα μὲν καλὰ φαίνεται. Δεῖ δὲ γεύσασθαι.