Ἀρχὴ τοῦ Hoare
Δύο εἰσὶ τρόποι τοῦ λογισμικὸν μηχανᾶσθαι· ἢ οὕτως ἁπλοῦν ποιεῖν ὥστε δηλονότι μηδὲν ἐλάττωμα ἔχειν, ἢ οὕτω ποικίλον ὥστε μηδὲν δῆλον ἐλάττωμα ἔχειν. Ὁ δὲ πρότερος πολλῷ χαλεπώτερος.
Ἡ ποικιλία κάλλιστον κρησφύγετόν ἐστιν. Ἐν μὲν προγράμματι πεντήκοντα στίχων τὸ σφάλμα ὁρᾶται ὥσπερ μυῖα ἐπὶ λευκοῦ τραπεζομάκτρου. Ἐν δὲ πεντακισμυρίων οἰκίαν ἔχει, οἶκον, καὶ κῆπον.
Ὁ δὲ Hoare ἀναμιμνῄσκει ὅτι ἡ ἁπλότης οὐ ῥᾳθυμία ἐστίν, ἀλλὰ τὸ ἐπιπονώτατον κτῆμα. Δεῖ ἀφαιρεῖν, ἀνανοεῖν, ἀποβάλλειν κώδικα ὃν ἐστέργομεν. Τὸ μὲν προστιθέναι ῥᾴδιον· τὸ δ’ ἀπέχεσθαι ἀνδρείας δεῖται.
Ἠρόμην συνεργόν τινα εἰ τὸ ἑαυτοῦ μέρος ἐλαττώματα ἔχοι. Ἀπεκρίνατο· «Οὐδὲν ὃ φαίνεται». Ἀληθὲς ἦν. Οὐδὲν ἐφαίνετο. Οὐδ’ ὁ λόγος. Ἀριστούργημα ἦν ὁμίχλης τῆς περὶ τὸν Πάδον ἐν κώδικος σχήματι, καὶ κάτω, ἐν τῇ ὁμίχλῃ, τὰ σφάλματα σφαίραις ἔπαιζεν.