Νόμος τοῦ Bell περὶ τῶν γενῶν τῶν ὑπολογιστῶν
Σχεδὸν καθ’ ἑκάστην δεκαετίαν καινὸν γένος ὑπολογιστῶν φύεται, σμικρότερον καὶ εὐωνότερον, ὃ καινὴν ἀγορὰν καὶ καινὸν τρόπον χρήσεως ποιεῖ.
Πρῶτον μὲν ἦσαν οἱ κεντρικοὶ ὑπολογισταί, ὅσοι αἴθουσα ὀρχήσεως. Ἔπειτα οἱ μικροὶ ὑπολογισταί, ὅσοι ἐρμάριον. Ἔπειτα οἱ ἴδιοι ὑπολογισταί, ἔπειτα οἱ φορητοί, ἔπειτα τὰ τηλέφωνα, ἔπειτα τὰ ὡρολόγια, ἔπειτα οἱ αἰσθητῆρες ἐν τῷ θερμοστάτῃ. Καθ’ ἑκάστην δεκαετίαν ὁ ὑπολογιστὴς σμικρύνεται καὶ καινὸν εὑρίσκει τόπον ὅπου κρύπτεται.
Ὁ δὲ τοῦ Bell νόμος τοῦτ’ αὐτὸ λέγει· πᾶν καινὸν γένος εὐωνότερόν ἐστι, πρὸς καινόν τι χρήσιμον, καὶ ὅλην βιομηχανίαν ἐφέλκεται. Τὸ δὲ παλαιὸν γένος οὐκ εὐθὺς ἀποθνῄσκει. Εἰς γωνίαν ἀναχωρεῖ, ὥσπερ ὁ κεντρικὸς ὑπολογιστὴς ὁ ἔτι καὶ νῦν, που, τὰς τῶν γερόντων συντάξεις διοικῶν.
Τῇ ῥοπῇ δ’ ἑπομένῳ, ὁ ἐπιὼν ὑπολογιστὴς ἐν κομβίῳ τοῦ ἱματίου κείσεται. Ἐγὼ δ’ ἕτοιμος. Τὸ γὰρ κυριώτατον πρόβλημα ἤδη λέλυκα· τὸν φορτιστὴν οὐδέποτε εὑρίσκω, ὥστε γεγύμνασμαι.