Νόμος τῶν ἐπιγραφῶν τοῦ Betteridge
Πάσῃ ἐφημερίδος ἐπιγραφῇ εἰς ἐρωτηματικὸν τελευτώσῃ ἔξεστιν ἀποκρίνασθαι «οὔ».
«Ἆρα τὸ καινὸν τοῦτο τηλέφωνον τὸν ὑπολογιστὴν διαδέξεται;» Οὔ. «Ἆρα ἡ τεχνητὴ νόησις τὸ ἔργον τῶν τεχνιτῶν κλέψει;» Οὔ, μᾶλλον δὲ ἡμᾶς δεῖ αὐτὴν ῥυθμίζειν. «Ἆρα ἡ καινὴ ἀνανέωσις πάντα τὰ προβλήματα λύσει;» Παῦε.
Ὁ δὲ τοῦ Betteridge νόμος παλαιόν τι τέχνασμα ἀποκαλύπτει· εἰ ὁ δημοσιογράφος τεκμήρια εἶχε τοῦ «ναί», ἀπόφανσιν ἂν ἔγραψεν. Τὸ δ’ ἐρωτηματικὸν ἀλεξίπτωτόν ἐστιν. Ἐξουσίαν δίδωσι τὴν ἐκπληκτικὴν ἀγγελίαν ῥίπτειν ἄνευ ἀποδείξεως, καὶ τοὺς κρότους τῶν ἐλπιζόντων εἰσπράττειν.
Πεῖραν δ’ ἐποιησάμην ἐν τῷ ἐμῷ ἡμερολογίῳ. Ἐξέδωκα «Ἆρα τὸ δισκίον αὖθις ἐπιπολάσει;». Τρισχίλιαι ἐπισκέψεις. Ἔπειτα ἐξέδωκα «Τὸ δισκίον οὐκ αὖθις ἐπιπολάσει». Δύο ἐπισκέψεις, ὧν ἡ ἑτέρα ἡ μήτηρ μου. Τὸ ἐρωτηματικόν, ἔγνων, ἡ ἀληθὴς μηχανή ἐστι τῆς ψηφιακῆς ἐκδοτικῆς.