Μῦθοι ἐξετάσεων: τὸ βαρόμετρον, οἱ κίονες καὶ τὸ τοῦ Carnot δίκυκλον

Πᾶν πανδιδακτήριον ἀρχεῖον ἀπόρρητον ἔχει ὃ οὐκ ἐν τῇ βιβλιοθήκῃ κεῖται· τοὺς τῶν ἐξετάσεων λόγους ἐξ ἔτους εἰς ἔτος παραδιδομένους. Οὐδεὶς εἶδεν, πάντες ἀληθεῖς ὀμνύουσιν, καὶ πᾶσα σχολὴ αὐτοῦ ἐκεῖ γενέσθαι φησίν. Πρῶτον τοῦτ’ ἐστὶν ἐν τῇ ἱστορίᾳ σύστημα διανομῆς peer-to-peer· οὐδεὶς κεντρικὸς διακομιστής, μόνον νέοι φοιτηταὶ τὰ ἀρχεῖα ἀλλήλοις παραδιδόντες.
Τὸ βαρόμετρον καὶ ὁ οὐρανοξύστης
Ὁ διδάσκαλος ἐρωτᾷ πῶς ἄν τις τὸ τοῦ οὐρανοξύστου ὕψος βαρομέτρῳ μετρήσειεν. Ὁ δὲ φοιτητὴς προτείνει σπάρτῳ καθεῖναι καὶ τὸ σπάρτον μετρῆσαι. Οὐκ ὀρθῶς. Ἔπειτα ἀφεὶς πεσεῖν τὸν τῆς πτώσεως χρόνον μετρεῖ. Οὐκ ὀρθῶς. Εἶτα τὸ ἐκκρεμές, εἶτα αἱ ἐν ἡλίῳ σκιαί, ὥσπερ Θαλῆς ἐπὶ τῶν πυραμίδων. Τέλος δὲ ἡ τελεία λύσις· τὸ βαρόμετρον τῷ θυρωρῷ δωρήσασθαι ἀντὶ τοῦ τῆς οἰκοδομῆς ὕψους.
Οὗτος δὲ ὁ λόγος ἐκ πολλῶν δεκαετιῶν περιφέρεται, ἄλλαις σχολαῖς καὶ ἄλλοις σοφοῖς προσαπτόμενος, καὶ οὐδέποτε ὑπόμνημα ἐξετάσεως εὗρεν. Ἀρετὴν δέ τινα ἔχει· παντὸς γὰρ διαχειριστοῦ συστημάτων προκήρυγμά ἐστιν. Ἀεὶ γὰρ ἓξ λύσεις τεχνικαί εἰσι καὶ μία μόνη ὄντως ἀνύουσα, τουτέστι τὸ ἐρέσθαι τὸν εἰδότα.
Οἱ τῆς στοᾶς κίονες
Διδάσκαλός τις ἐρωτᾷ πόσοι κίονες ἐν τῇ τοῦ πανδιδακτηρίου στοᾷ εἰσιν. Ὁ φοιτητὴς οὐκ οἶδεν· ἀποδοκιμάζεται, ὅτι «οὐ φοιτᾷ». Ὁ δ’ ἑξῆς ἑταῖρος, πανοῦργος ὤν, ἔξω τρέχει ἀριθμήσων. Ἀπόκρισις ὀρθή. Ἀποδοκιμάζεται καὶ οὗτος· «ἀντὶ τοῦ μανθάνειν κίονας ἀριθμεῖ».
Ἡ κλασικὴ αὕτη ἐξέτασίς ἐστιν ἄνευ ἐξόδου, ὥσπερ ἔνιαι τῶν ἐν τῷ Διαδικτύῳ ἀποδόσεων μέθοδοι· ὅ τι ἂν πατήσῃς, εἰς τὴν πρώτην σελίδα ἐπανέρχῃ. Ἀνακύκλησις ἄπειρος μετὰ τῆς τοῦ πανδιδακτηρίου σφραγῖδος.
Φιλοσοφία κινουμένη
Δύο μαργαρῖται ἐκ τῆς αὐτῆς θρυλουμένης σχολῆς. Ἐν μὲν τῷ προτέρῳ ὁ φοιτητὴς τὸ τοῦ Ζήνωνος περὶ κινήσεως παράδοξον ἐλέγξαι δεῖ· ἀναστὰς βαδίζει, ὥσπερ ποτὲ Διογένης. «Εὖ, ἔλεγχε ἔτι», φησὶν ὁ διδάσκαλος. Μέχρι τῆς θύρας, εἶτα εἰς τὸν διάδρομον, εἶτα οἴκαδε, εἰς τὴν ἑπομένην ἐξέτασιν.
Ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ ὁ διδάσκαλος δέσμην κλειδῶν δείξας κελεύει ἀποδεῖξαι ὅτι αὐτοῦ εἰσιν. Ὁ φοιτητὴς ψελλίζει, ἀποπέμπεται, καὶ πρὸς τὴν ἔξοδον βαδίζει τὰς κλεῖς ἐν τῷ κόλπῳ ἔχων. «Ποῖ σὺ μετὰ τῶν ἐμῶν κλειδῶν;» Ἰδού· ἀποδέδεικται. Δοκιμάζεται. Μόνον τοῦτο γιγνώσκεται παράδειγμα ἐν ᾧ κτήσεως ἀπόδειξις ἄνευ συνθήματος καὶ ἄνευ διπλῆς πιστοποιήσεως ἐλύθη.
Φυσικὴ ποιητική
Ὁ διδάσκαλος κελεύει τὸν τοῦ Carnot κύκλον γράψαι. Ὁ δὲ φοιτητὴς κύκλον γράφει. «Εὖ· ἄλλον παρ’ αὐτὸν ποίησον. Νῦν γραμμῇ σύναψον. Κάλλιστα· λαβὼν τὸ σὸν δίκυκλον ἄπιθι.» Ἄλλη δ’ ἔκδοσις λέγει δέσμην κλειδῶν τῷ φοιτητῇ ῥιφθεῖσαν μετὰ τοῦ ἐρωτήματος «τίς αὕτη ἡ κίνησις;», τὸν δὲ φοιτητὴν ἀντιρρίψαντα· «ἡ αὐτὴ ταύτῃ».
Ἐν δὲ τῇ χημείᾳ φοιτητής τις θαρραλέως φησὶ λίθον τινὰ ἐν ὕδατι τήκεσθαι. Ὁ δὲ διδάσκαλος κελεύει αὐτὸν ἐπανελθεῖν ὅταν ἡ ἐνδοξοτάτη τῆς πόλεως γέφυρα εἰς τὸν ποταμὸν τακῇ. Ἀστεϊσμοὶ ἐξ ἐγχειριδίου, τουτέστιν ὡς ἔοικεν ἤδη ἐν ἐγχειριδίῳ γελοίων ἐνῆσαν.
Ἡ εὐθεῖα ἡ ἀναστρέφουσα
Διδάσκαλος γυνή, ἀγανακτοῦσα, φοιτητὴν κελεύει εὐθεῖαν γράφειν καὶ μηδέποτε παύεσθαι. Ὁ δὲ πέραν τῆς πινακίδος προάγει, παρὰ τὸν τοῖχον, ἔξω τῆς θύρας. Ὀλίγοις δὲ λεπτοῖς ὕστερον τὴν ἑτέραν τῆς αἰθούσης θύραν κόπτει, κιμωλίαν ἐν χερσὶν ἔχων, καὶ τὴν γραμμὴν ἐκεῖ συγκλείει ὅθεν ἤρξατο. Ἡ γὰρ οἰκοδομὴ κυκλοτερὴς ἦν.
Γεωμετρία ἐστί, θέατρόν ἐστι, καὶ ἀκριβὴς ἔκφρασις καλωδίου δικτύου ὃ πᾶν τὸ γραφεῖον διελθὸν εἰς τὸν αὐτὸν μεταγωγέα ἐπανέρχεται. Ἡ δὲ ἀνακύκλησις ἐν τοῖς ὑπολογισταῖς οὐ δοκιμασίαν φέρει, ἀλλὰ τοῦ δικτύου στάσιν.
Τὸ δῶρον τὸ μιᾶς ἐξετάσεως τιμώμενον
Ἐξέτασις ἰδιωτικοῦ δικαίου τελεία. Ὁ δὲ διδάσκαλος, ἐνθουσιῶν, τῇ φοιτητρίᾳ τὸ ἑαυτοῦ ὡρολόγιον πολυτελὲς δωρεῖται. Ἡ δὲ πολλὰ ὀκνήσασα δέχεται. Ὁ δὲ τότε ὑπομιμνῄσκει ὅτι ἡ τοῦ πολυτίμου κτήματος δωρεὰ πράξεως ἐπισήμου δεῖται· ἐπάνελθε εἰς τὴν ἑπομένην ἐξέτασιν.
Τεχνικῶς μὲν ἐπίθεσίς ἐστι man in the middle νομική. Ἱστορικῶς δέ, οὐδεὶς οἶδε ποῦ ἐγένετο. Ὥσπερ πάντες οὗτοι οἱ μῦθοι, ἐν παντὶ πανδιδακτηρίῳ ἀληθής ἐστι καὶ ἐν οὐδενὶ μεμαρτυρημένος.
Πάρειμι!
Τέλος δὲ ὁ κατάλογος ὀνομάτων ἀπιθάνων μεστός, ὑπὸ φοιτητῶν ἀλυόντων ἐπὶ γέλωτι ἐγγεγραμμένων· ᾠδοί, τηλεοπτικοὶ ἀγωνοθέται, ἡρωίδες τῶν μέσων αἰώνων. Ὁ δὲ διδάσκαλος ἐπ’ αὐτῇ τῇ ἐσχάτῃ τὴν ὑπομονὴν ἀπόλλυσι, καὶ ἐκ τοῦ μυχοῦ τῆς αἰθούσης φωνίδιον ἀποκρίνεται «πάρειμι». Πᾶν γὰρ ληξιαρχικὸν γραμματεῖον, ὥσπερ πᾶσα βάσις δεδομένων, μίαν γοῦν ἐγγραφὴν ἔχει ἣν οὐδεὶς ἐξαλεῖψαι τολμᾷ.
Ἐλευθέρως ἐκ παλαιοῦ τινος συγγράμματος τοῦ ἀρχείου τοῦ teneraerbetta.it ὡρμημένον