Ἀξίωμα τοῦ Flon
Οὐκ ἔστιν, οὐδὲ πώποτε ἦν, οὐδὲ ἔσται γλῶττα προγραμματικὴ ἐν ᾗ χαλεπὸν αἰσχρὰ προγράμματα γράφειν.
Πᾶσα καινὴ γλῶττα ἥκει μετὰ ἐπαγγελίας σωτηριώδους· «Δι’ ἐμοῦ ὁ κῶδιξ τέλος καθαρὸς ἔσται!». Τρισὶ δὲ μησὶν ὕστερον ἤδη τις συνάρτησιν ἐνακοσίων στίχων ἔγραψεν, «διοίκει_πάντα» καλουμένην.
Ὁ δὲ Flon οὐκ ἔλεγεν ὅτι πᾶσαι αἱ γλῶτται ἴσαι εἰσίν. Ἔλεγε δὲ ὅτι ἡ ἀρετὴ ἐν τῷ γράφοντι κεῖται, οὐκ ἐν τῷ ὀργάνῳ. Ἀγαθὴ μὲν γλῶττα ὠφελεῖ, οὐ κωλύει δέ σε λαβύρινθον οἰκοδομεῖν.
Ἠκροασάμην δὲ σοφιστοῦ τινος τῶν νεωτέρων γλωττῶν. Ἔδειξεν ἡμῖν κώδικα τέλειον, κομψόν, ἀσφαλῆ. Ἔπειτα δέκα λεπτὰ μόνους ἡμᾶς κατέλιπεν. Ἐπανελθόντος δὲ ἤδη ἀνηυρήκειμεν τὰς καθολικὰς μεταβλητάς, τὸ ἀντιγράφειν καὶ ἐπικολλᾶν, καὶ φάκελον «τελικόν_ἀληθές» καλούμενον. Ἡ μὲν γλῶττα ἀναίτιος ἦν. Ἡμεῖς δ’ οὔ.