Μετάβηθι εἰς τὰ περιεχόμενα
ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ

Θηριολόγιον τῆς πόλεως: ζῷα ἃ μόνον ἐν τῇ φήμῃ ζῇ

Η ΒΟΥΣ Η ΕΠΙ ΤΗΝ ΑΜΑΞΑΝ ΠΕΣΟΥΣΑ

Οἱ περὶ τῶν ζῴων μῦθοι ἀρχαιότατοι ἰοί εἰσι τοῦ ἀνθρωπείου δικτύου· περιφέρονται γὰρ πρὶν καὶ τὸ Διαδίκτυον γενέσθαι, οὐδενὸς διαμορφωτοῦ πώποτε δεηθέντες, καὶ αὐτοὶ ἑαυτοὺς ἀνανεοῦσι καθ’ ἑκάστην παράδοσιν. Ἰδοὺ οὖν ἐκλογή τις ἐκ τοῦ ἡμετέρου ζῳοτροφείου τῶν ψευσμάτων, μετὰ τῆς τεχνικῆς ἀναγραφῆς καί, ὅπου δεῖ, τοῦ ἀλεξιφαρμάκου.

Ἡ βοῦς ἡ ἄδειαν πτήσεως ἔχουσα

Βοῦς τις ἐν ὁδῷ ἐρήμῃ κεραυνῷ βληθεῖσα ἐπὶ τὸ πρόσθιον κάλυμμα τοῦ αὐτοκινήτου ὁδοιπόρου τινὸς κατέπεσεν. Οὔτε γράμμα ἀπογειώσεως οὔτε πύργος φυλακῆς. Ὁ λόγος πολλὰς ἤδη δεκαετηρίδας περιφέρεται μυρίοις τρόποις, καὶ τὸ σχῆμα ἔχει τὸ τοῦ μύθου ἴδιον: τόπος μακράν, ἥρως ἀνώνυμος, πρᾶξις οἵα ἐν γραφαῖς κινουμέναις. Ὅτι μὲν βοῦς ἐν συμπτώματι ὁδοῦ ἐπ’ αὐτοκίνητον πέσοι, γίγνεται δυστυχῶς· ὅτι δὲ δι’ ἀέρος ἀναπτῇ, ἄλλος λόγος. Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ κοινὸν δέμα δεδομένων, ὃ ἐκ πράγματος φαύλου ὁρμᾶται καὶ εἰς τέλος ἀφικνεῖται μετὰ τριῶν προσθηκῶν περιττῶν.

Κροκόδειλοι ἐν τοῖς ὑπονόμοις

Ὠνεῖταί τις κροκοδείλου νεοσσόν, κάμνει, καὶ ῥίπτει εἰς τὸν ἀφεδρῶνα. Ἔτεσιν ὕστερον οἱ τῆς μεγαλοπόλεως ὑπόνομοι ἑρπετῶν γέμουσι λευκῶν, τυφλῶν, ἐνίοτε καὶ λαμπόντων. Εἷς ἐστι τῶν ἐν τῇ οἰκουμένῃ ὀνομαστοτάτων ἀστικῶν μύθων, καὶ ἰσχὺν ἔχει κακοβούλου προγράμματος εὖ γεγραμμένου· ἑκάστη γὰρ πόλις εἰς τὸ ἑαυτῆς λειτουργικὸν σύστημα ἐγκαθίστησιν αὐτόν, ἀπὸ New York μέχρι Milano. Ἐγὼ δὲ τοὺς κροκοδείλους οἶδα ἐκ τῶν Αἰγυπτίων λόγων· ἐκεῖ δὲ ἐν τῷ Νείλῳ οἰκοῦσιν, οὐκ ἐν τοῖς ἀφεδρῶσιν.

Ἐνιαχοῦ μὲν ὄντως ηὑρέθη ποτὲ ἑρπετά τινα ξενικὰ ἐγκαταλελειμμένα. Αἱ δὲ λευκαὶ ἀποικίαι ἐν τοῖς ὑπονόμοις οὐδαμοῦ· ἐν σκότῳ γὰρ καὶ ψύχει καὶ ἄνευ τροφῆς ἐπιτηδείας ὁ κροκόδειλος οὐ γίγνεται τέρας. Γίγνεται δὲ πρᾶγμα τῷ κτηνιάτρῳ, εἴ γε καὶ ἀφίκοιτο παρ’ αὐτόν.

Αἱ φιάλαι αἱ κατὰ τῶν οὔρων

Φιάλαι πλαστικαὶ ὕδατος μεσταὶ πρὸς τοῖς τοίχοις κεῖνται, ὅπως κύνας καὶ αἰλούρους ἀπείργωσιν. Αἱ δ’ αἰτίαι κατάλογός εἰσι διορθώσεων ἀλλήλαις ἀσυμφώνων· ἡ ἀνταύγεια φοβεῖ τὸ ζῷον, ἡ σκιὰ ταράττει, ὁ δεσπότης φοβεῖται μὴ τὸ ὕδωρ πεφαρμαγμένον ᾖ, ἡ φιάλη πλήττει ὥσπερ ἠλεκτρισμῷ. Οὐδεμία δ’ αὐτῶν ἐπιστήμης θεμέλιον ἔχει, καὶ οἱ ὄντως θεασάμενοι εἶδον τὰ ζῷα αὐτοῦ ἐκεῖ ἡσύχως τὰ ἑαυτῶν πράττοντα, ἴσως καὶ ἀγαπῶντα τὸν νέον τῆς ὁδοῦ κόσμον.

Ὁ ἐμὸς θεῖος τέτταρας καὶ δέκα ἔθηκε πρὸ τοῦ ἁμαξοστασίου. Φησὶ δ’ αὐτὰς ἐνεργεῖν, ἐπεὶ ἐξ ἐκείνου τὸν τοῦ γείτονος κύνα οὐκέτι εἶδεν. Ὁ δὲ γείτων μετῴκησε τῷ 2003 ἔτει.

Ὁ αἴλουρος καὶ ἡ τῶν μικροκυμάτων κάμινος

Ἡ γυνὴ ἡ τὸν αἴλουρον ἐν τῇ τῶν μικροκυμάτων καμίνῳ ξηραίνουσα, εἶτα δίκην λαγχάνουσα τῷ κατασκευαστῇ ὅτι τὸ βιβλίον τῶν ὁδηγιῶν οὐκ ἀπηγόρευεν· οὗτος ὁ τέλειος μῦθος τοῖς τὰς μακρὰς ὁδηγίας μισοῦσιν. Τῷ δ’ ὄντι οὐδεμία τοιαύτη κρίσις φαίνεται· ὁ δὲ λόγος ἀρχέτυπόν ἐστι τῶν καλουμένων ἀτόπων δικῶν πεπλασμένων, αἳ πρὸς τὸ γελᾶν ἐπὶ τοῖς ἐν ταῖς ἐπιγραφαῖς παραγγέλμασι γεγόνασιν. Παράγγελμα δ’ ἡμέτερον, δωρεάν: ἡ κάμινος τὰ λείψανα τοῦ δείπνου θερμαίνει, οὐδένα δὲ ξηραίνει.

Τὸ κυνίδιον ὃ οὐκ ἦν κυνίδιον

Ξένη τις ἀποδημοῦσα κυνίδιον πλανώμενον υἱοθετεῖ, λάθρᾳ οἴκαδε κομίζει, καὶ ἑβδομάδας πολλὰς θωπεύει. Ἔπειτα ὁ κτηνίατρος καταψύχει αὐτήν· οὐ κύων ἐστίν, ἀλλὰ μέγας τις μῦς. Ὁ λόγος ἀεὶ ἐν ἄλλοις τόποις ἐπανέρχεται καὶ σαφέστατον ἔχει τὸ ἄγγελμα, ὥσπερ προειδοποίησις ἀσφαλείας: μὴ εἰσάγειν συσκευὰς ἀδοκιμάστους. Τοιαύτης δὲ ἐναλλαγῆς γενῶν οὕτω λαμπρᾶς οὐδὲν τεκμήριον ἔστιν· μῦθος ἠθικός ἐστιν ὡς χρονικὴ ἱστορία μεταμφιεσμένος.

Ὁ μυόκυων καὶ ὁ τῶν πραγμάτων ἔλεγχος

Νυκτὶ θερινῇ παρὰ τὸν ποταμὸν ὅμιλος μαθητῶν μῦν ὁρᾷ τριῶν πηχῶν τὸ μῆκος. Οὐδεὶς πιστεύει, τὴν δ’ αἰτίαν τῷ οἴνῳ ἀνατιθέασιν. Ἑβδομάσιν ὕστερον τὸ θηρίον αὖθις παρέρχεται ἐναντίον ἑκατὸν μαρτύρων, καὶ παριών τις ἑνὶ ῥήματι σβέννυσι τὴν προθυμίαν: μυοκάστωρ. Ἰδοὺ ὁ τῶν πραγμάτων ἔλεγχος ἐνεργῶν· μῦθος ἔτι συντασσόμενος ὑπὸ χρήστου τὰ γεγραμμένα εἰδότος ἐκωλύθη.

Ἔχιδναι ἐξ οὐρανοῦ

Ἑκάστοτε ἐν τοῖς ἀγροῖς ἀναβιοῖ ἡ φήμη ὡς οἱ τῆς φύσεως φύλακες ἐξ ἑλικοπτέρων ἔχιδνας ῥίπτουσιν, ἵνα τὰς ὕλας ἀνοικίζωσιν ἢ τοὺς γαμψώνυχας τρέφωσιν. Αἱ μὲν αἰτιώμεναι ἑταιρεῖαι μεταβάλλονται, καὶ ὁ τῶν ἀποστελλόντων κατάλογος ὡσαύτως, τεκμήριον δὲ βέβαιον οὐδέποτε ἀφίκετο· οὔτε σάκκοι εὑρεθέντες οὔτε ἑλικόπτερα μαρτυρηθέντα. Μῦθος δ’ ἐστὶν ἀγροικικὸς ἐν πολλαῖς τῆς Εὐρώπης χώραις διαδεδομένος, καὶ πολλὰ δηλοῖ περὶ τῆς ἀπιστίας τῶν τοὺς ἀγροὺς γεωργούντων πρὸς τοὺς φυλάττειν αὐτοὺς βουλομένους. Αἱ δ’ ἔχιδναι καθ’ ἑαυτὰς πεζῇ πορεύονται. Τοῦτ’ ἔστιν ἄνευ ποδῶν.

Ὁ σίλουρος, τὸ τῆς λίμνης τέρας

Ἐνταῦθα μέρος τι ἀληθείας ἔνεστιν· ὁ γὰρ σίλουρος ἔστι μέν, ἐν δὲ τοῖς ἡμετέροις ποταμοῖς καὶ λίμναις γένος ἐπείσακτόν ἐστι, καὶ μέγιστος δύναται γίγνεσθαι. Τὰ δὲ λοιπὰ προσθῆκαι τῶν ἁλιέων εἰσίν· ἰχθύες ἑκατονταέτεις, εἷς καθ’ ἑκάστην λίμνην, ἀήττητοι, ἠλεκτρικὰς πληγὰς πλήττοντες ἢ τοῖς λουομένοις ἐπιτιθέμενοι. Ὁ δὲ σίλουρος οὔτε νάρκη ἐστὶν οὔτε κίνδυνος τοῖς νέουσιν. Μόνος δ’ ἐστὶν ἰχθὺς ὃς πώποτε ἁλιέα ἐν καπηλείῳ διαλεγόμενον ἐνίκησεν.

Τὸ ἐπιμύθιον τοῦ θηριολογίου

  • Εἰ τὸ ζῷον ἀεὶ ἐν ἄλλου τινὸς πόλει ἐστί, μῦθός ἐστιν.
  • Εἰ ὁ μάρτυς ἀεὶ φίλος ἐστὶ φίλου, ἡ πηγὴ σφραγῖδα οὐκ ἔχει.
  • Εἰ ὁ λόγος ἐπιμυθίῳ λίαν εὐκόλῳ τελευτᾷ, ἐπίτηδές τις αὐτὸν ἔγραψεν.

Ἐλευθέρως ἐκ παλαιοῦ τινος συγγράμματος τοῦ ἀρχείου τοῦ teneraerbetta.it ὡρμημένον