Μετάβηθι εἰς τὰ περιεχόμενα
ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ

Αἱ ξυραφίδες ἐν ταῖς ὀλισθήθραις: ὁ μῦθος ὁ κατ’ ἔτος θέρους τέμνων

ΤΟ ΞΥΡΑΦΙΟΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΛΙΣΘΗΤΗΡΙΟΥ

Ἑκάστου θέρους, ἀκριβῶς ὥσπερ ἡ πρώτη ἀναβάθμισις μετὰ τὰς διακοπάς, ὁ λόγος ἐπανέρχεται περὶ τῆς ξυραφίδος τῆς τῇ ὀλισθήθρᾳ τοῦ ὑδατίνου παραδείσου προσκεκολλημένης. Νεανίσκος καθίησιν ἑαυτόν, κραυγή, τὸ ὕδωρ τὴν χρόαν μεταβάλλον. Καὶ ἀεὶ τῷ τοῦ ἀνεψιοῦ φίλῳ συνέβη, κάτω παρὰ τὸν αἰγιαλόν.

Τὸ δρᾶμα

Ἡ πλοκὴ ἀεὶ ἡ αὐτή, καὶ ὥσπερ δρᾶμα βραχὺ συντέθειται·

  1. τόπος διατριβῆς, ἀνθρώπων ἀμερίμνων μεστός·
  2. ὠμός τις ἀόρατος, ὃς ξίφος ἐν τῷ ταχυτάτῳ τῆς ὀλισθήθρας μέρει τίθησιν·
  3. τραυματίας, πανικός, καὶ αἴτιος οὐδείς.

Ἀνύει δὲ ὅτι τὸν ἀκακώτατον τῆς οἰκουμένης τόπον εἰς παγίδα μεταβάλλει. Ὁ αὐτὸς τρόπος ἐστὶ τοῦ ἰοῦ τοῦ ἐν τῷ δωρεὰν ὀθονοφύλακι κρυπτομένου· ὁ γὰρ κίνδυνος φοβερώτερος ὅταν ὡς παιδιὰ σκευάζηται.

Διὰ τί οὐκ ἀντέχει

Ἀρκεῖ ἡσυχῇ σκοπεῖσθαι. Αἱ ὀλισθῆθραι ἐλέγχονται, καὶ ὅστις ποτὲ ἐκεῖ εἰργάσατο οἶδεν ὅτι φυλάττονταί τε καὶ πολυσύχναστοί εἰσιν. Ξίφος δὲ λαθόντα θεῖναι, οὕτω προσαρμόσαι ὥστε μυρίας καθόδους ἀντέχειν, καὶ ἑνὶ μόνῳ εὑρεθῆναι ποιῆσαι, ἔργον ἐστὶ δράματος ἀγωνιστικοῦ, οὐ χρονικῶν. Καὶ τὸ μέγιστον· τῶν πολλῶν ἐκδόσεων τῶν ἐκ πολλῶν δεκαετιῶν περιφερομένων οὐδεμία πώποτε μετ’ ὀνόματος καὶ ἡμέρας καὶ τόπου ἐλεγκτῶν ἀφικνεῖται. Μόνος ὁ τοῦ ἀνεψιοῦ φίλος, ὁ ἀπιστότατος τοῦ δικτύου διακομιστής.

Ἐνίοτε μέντοι τὰ χρονικὰ ἀληθῆ ἀναγράφει ὕβρεως ἔργα αἰχμηροῖς χρησαμένων ἐν δημοσίοις παραδείσοις ἢ κήποις. Σπουδαῖα ταῦτα, καὶ ὑπὸ τῶν ἀρχῶν διοικούμενα. Ἕκαστον δὲ αὐτῶν τῷ μύθῳ ἔλαιον ἐπὶ πῦρ γίγνεται, ὃς σφετερισάμενος εἰς τὴν λαμπροτάτην ἔκδοσιν ἀνακυκλοῖ. Ἐπανεκκίνησις βίαιός ἐστιν· ὁ λόγος αὖθις ἐν τῷ δικτύῳ ἰσχυρότερος ἢ πρότερον.

Ὁ ἄρτος καὶ τὰ τραγήματα

Τὸ δὲ τῶν κρυπτῶν ξιφῶν γένος πανταχοῦ συγγενεῖς ἔχει. Ἔστι μὲν ὁ λόγος περὶ ἀρτοποιοῦ ἐπιβουλευθέντος, ὃς ὑάλους ἐν τῷ φυράματι εὑρεῖν λέγεται. Ἔστι δὲ καὶ τὸ Ἀμερικανικὸν θρύλημα τὸ τῶν τραγημάτων τοῦ Halloween· ξένοι γὰρ ἐν ἑκάστῃ ἑορτῇ τὰ γλυκίσματα βελονῶν καὶ ξυραφίδων πληροῦν λέγονται τοῖς παισὶ τοῖς τὴν θύραν κόπτουσιν.

Τοῦτο δὲ τὸ τελευταῖον πολὺ ὑπὸ τῶν κοινωνιολόγων ἐξητάσθη. Τὸ δ’ ἀποβὰν ἐν κεφαλαίῳ· ὀλίγιστα μὲν τὰ βεβαιωθέντα, ἐν οἷς ξένοι εἰκῇ παῖδας γλυκίσμασι διεφθαρμένοις ἔβλαψαν, πολλὰ δὲ τῶν ἐνδόξων παιδιαὶ ἢ ψευδεῖς φόβοι ἢ, φεῦ, πράγματα ἐν αὐταῖς ταῖς οἰκίαις γενόμενα ἀπεδείχθη. Ὅμως δὲ κατ’ ἔτος ἡ παραίνεσις ἀκριβῶς ἐπανέρχεται, ὥσπερ εἰδοποίησις ἣν οὐδεὶς πώποτε ἔσβεσεν.

Τί διδάσκει

Οὗτοι οἱ μῦθοι οὐ περὶ ξυραφίδων λέγουσιν. Λέγουσι δὲ περὶ τοῦ φόβου μὴ ὁ ἔξω κόσμος ἀοράτων κινδύνων μεστὸς ᾖ τοῖς φιλτάτοις, μάλιστα τοῖς παισίν. Συγγνωστὸς μὲν ὁ φόβος, μεταχειριστέος δὲ ὥσπερ σύστημα συναγερμοῦ κακῶς ἡρμοσμένον· εἰ γὰρ ἀεὶ ἠχεῖ, τέλος τὸν ἀληθῆ κίνδυνον οὐκέτι διακρίνεις.

Τοῦδε οὖν τοῦ θέρους, ἐπὶ τῆς ὀλισθήθρας, τῶν ἐν ποσὶ φροντίζετε· τοῦ πρὸς τὸν ἥλιον χρίσματος, τῶν σειρῶν, καὶ ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου ὃς ἀεὶ ἐπὶ κεφαλὴν καθίησιν ἑαυτὸν καίπερ τῆς πινακίδος ἀπαγορευούσης. Ἐκεῖνος γὰρ κίνδυνός ἐστι μεμαρτυρημένος.


Ἐλευθέρως ἐκ παλαιοῦ τινος συγγράμματος τοῦ ἀρχείου τοῦ teneraerbetta.it ὡρμημένον