
Νῦν πολὺ μέρος τοῦ ἐμοῦ ἐπὶ τοῖς διακομισταῖς ἔργου μετὰ πράκτορος τεχνητῆς νοήσεως ποιῶ· τὰ ὑπομνήματα ἀναγιγνώσκει, τὰς γραφὰς τῶν ἐντολῶν γράφει, ἑκατοντάδας σελίδων ὀλίγοις λεπτοῖς ἐλέγχει. Μέγιστον ἐπιταχυντήριόν ἐστιν. Ἀλλὰ πράκτωρ ταχὺς ἐπὶ ἱστοσελίδος ἐν παραγωγῇ ὅμοιός ἐστι νέῳ ἡνιόχῳ ἐπὶ ἅρματος Ὀλυμπιακοῦ· ἡ μὲν φύσις πάρεστι, κανόνων δὲ δεῖ.
Ἐν τούτῳ δέ, ἐν τῷ τῶν διακομιστῶν οἰκήματι, τὰ ῥιπίδια τὸ πνεῦμα κατέχει.
1. Ἐξουσίαι ἐλάχισται
Ὁ πράκτωρ μετὰ χρήστου ἐργάζεται ὃς μόνον ἃ δεῖ ποιεῖν δύναται. Ἀνάγνωσις ὅπου ἀρκεῖ ἀναγιγνώσκειν, γραφὴ δὲ μόνον ἐντολαῖς ἀκριβέσι, καθ’ ἑκάστην ἐν τῇ τοῦ διακομιστοῦ ῥυθμίσει ἀπηριθμημέναις. Εἴ τι τὸ τοῦ διαχειριστοῦ σύνθημα αἰτεῖ, ἵσταται καὶ ἄνθρωπον ἐρωτᾷ. Οὐκ ἀπιστία ἐστίν· οὐδ’ ἐγὼ τὰς πάντων τῶν τῆς συνοικίας οἰκημάτων κλεῖς ἔχω, καὶ κάλλιστα ζῶ.
2. Ἀντίγραφον πρὶν ἅψασθαι
Πρὶν ἀρχεῖον μεταβαλεῖν, ἀντίγραφον αὐτοῦ ἡμερομηνίαν ἔχον σῴζεται. Πρὸ ἔργου ἐπὶ τῆς βάσεως δεδομένων, ἐξαγωγὴ ὅλης. Ἀεί, καὶ «μεταβολῆς μηδενὸς ἀξίας» ἕνεκα. Ἡ δὲ μηδενὸς ἀξία μεταβολὴ τὸ ἐπικινδυνότατον γένος ἐστὶ τοῦ οἰκοσυστήματος· μικρά, χαρίεσσα, καὶ παντελῶς ἱκανὴ ἱστοσελίδα καταβαλεῖν τῇ ἕκτῃ ὥρᾳ τῆς Παρασκευῆς δείλης.
3. Ἀντίγραφον δοκιμαστικόν
Τὰ μεγάλα ἔργα, οἷον μετοικισμοὶ καὶ ἀνανεώσεις, ἐπὶ ἀντιγράφου χωριστοῦ πειρῶνται, βάσιν δεδομένων ἰδίαν ἔχοντος καὶ μηδὲν τὴν δημοσίαν ἱστοσελίδα βλάπτοντος. Τοῦτ’ ἔστι τὸ τῆς πτήσεως μιμητήριον· ἔξεστι συντρίβεσθαι ὁσάκις ἂν δέῃ, καὶ οὐδεὶς ἔντυπα συμπληροῦν ἀναγκάζεται.
4. Ἀναγιγνώσκειν πρὶν γράφειν
- Ἀεὶ ἡ νῦν οὖσα τοῦ ἀρχείου ἔκδοσις ἐκ τοῦ διακομιστοῦ κατάγεται πρὶν μεταβάλλεσθαι· τὰ γὰρ οἴκοι ἀντίγραφα γηράσκει ὥσπερ γάλα, ἀλλ’ οὐ τῇ ὀσμῇ προλέγοντα.
- Αἱ ποικίλαι ἐντολαὶ εἰς γραφὴν γράφονται, ἀναγιγνώσκονται, καὶ τότε μόνον πράττονται.
- Οὐδὲν ἔργον φθαρτικὸν ἄνευ βεβαιώσεως φανερᾶς. «Βέβαιος εἶ;» ἡ μάλιστα ὑποτιμωμένη ἐρώτησις τῆς πληροφορικῆς ἐστιν.
5. Ἐλέγχειν καὶ πάντα γράφειν
Μετὰ πᾶσαν μεταβολήν· ὁ τῆς ἀποκρίσεως ἀριθμὸς τῶν σελίδων, τὰ τῶν σφαλμάτων ὑπομνήματα, πεῖρα ἐν τῷ περιηγητῇ. Καὶ τέλος ἡμερολόγιον τῶν πεπραγμένων, ἵν’ ἡ ἑπομένη συνεδρία, εἴτ’ ἀνθρωπίνη εἴτε τεχνητή, ἐκεῖθεν ἄρχηται. Συγγράφω αὐτὸ μετὰ τῆς σπουδῆς τριηράρχου ἀστρονεώς. Λείπει μόνον ἡ ἀστρικὴ ἡμερομηνία, ἀλλὰ περὶ τοῦτο πονῶ.
Ὁ ἄριστος συνεργός
Ἐνίοτε προφήτης τις τῆς τέχνης ἀπὸ τοῦ βήματος ἀγγέλλει ὅτι ὀλίγου χρόνου οἱ πράκτορες πάντα αὐτοὶ ποιήσουσιν, ἄνευ ἐλέγχου, «ὅτι τὸ μέλλον ἄδειαν οὐκ αἰτεῖ». Ὁ δ’ ἐμὸς διακομιστὴς ἄδειαν αἰτεῖ, καὶ μάλα. Καὶ δι’ αὐτὸ τοῦτο ἔτι ἀνῆπται.
Τούτοις τοῖς κανόσιν ὁ πράκτωρ οὐ κίνδυνός ἐστιν· ὁ ταχύτατος συνεργός ἐστιν ὃν πώποτε ἔσχον, καὶ τῶν εὐτακτοτάτων εἷς. Καφὲ οὐ πίνει, περὶ τῆς θερμάνσεως οὐ μέμφεται, καὶ οὐδέποτε εἶπεν «παρ’ ἐμοὶ ἐργάζεται». Τέως γε.